i-MAX oraz VRS

Metoda
Metody i-MAX oraz VRS są do siebie podobne. Obie są klasyfikowane jako zindywidualizowane, wymagają aby odbiornik ruchomy przesyłał do serwera informacje o sowim przybliżonym położeniu. Związek między serwerem i odbiornikiem w kontekście metod i-MAX oraz VRS jest pokazany odpowiednio na rysunkach 3 i 4.

Metody niestandaryzowane
Obie metody korzystają z nieupublicznionych algorytmów do generowania poprawek RTK i dlatego są nazywane metodami niestandaryzowanymi.

Rozwiązanie RTK kontrolowane przez serwer
W obu metodach serwer oblicza rozwiązanie RTK celem zredukowania wpływu błędów zależnych od odległości. Oznacza to, że rozwiązanie sieciowe nie jest zoptymalizowane pod kątem pozycji odbiornika i może ograniczać uzyskanie właściwego rozwiązania RTK.

Dane satelitarne nie są wykorzystywane w maksymalnym stopniu
Obie metody generują poprawki RTK, które symulują działanie pojedynczej stacji referencyjnej. Ogranicza to ilość dostępnych danych satelitarnych dla odbiornika, co może spowodować, iż w pewnych okolicznościach rozwiązanie RTK będzie nieosiągalne.

  

 Figure 3: The relationship between the server and rover using the i-MAX

Rysunek 3: Związek między serwerem i odbiornikiem ruchomym korzystającym z poprawek i-MAX

 

 Figure 4: The relationship between the server and rover using the Virtual

Rysunek 4: Związek między serwerem i odbiornikiem ruchomym VRS

 

Różnice
Metody i-MAX oraz VRS są do siebie podobne, ale nie identyczne. Główna różnica polega na tym, iż metoda i-MAX generuje poprawki dla rzeczywistych stacji referencyjnych a nie wirtualnych.

Odtworzenie i powtórzenie pomiaru
Poprawki i-MAX są odniesione do głównej stacji bazowej. Oznacza to, że linia bazowa między główną stacją bazową i pomierzonym punktem może być zawsze bezpośrednio pomierzona, a co za tym idzie pomiar może zostać odtworzony i powtórzony (Rysunek 3).

W metodzie VRS odbiornik ruchomy nie odbiera żadnych obserwacji odniesionych do rzeczywistych stacji referencyjnych. Oznacza to, że linia bazowa między wirtualną stacją referencyjną i pomierzonym punktem nie może zostać bezpośrednio pomierzona. Taka sytuacja narusza fundamentalną zasadę geodezyjną, czyli możliwość odtworzenia i powtórzenia pomiaru (Rysunek 4).

Spójność danych
Poprawki Leica i-MAX są dynamicznie aktualizowane, aby podążały za ruchem odbiornika. Dodatkowo, poprawki i-MAX są odniesione do rzeczywistej stacji referencyjnej (stacja główna). Oznacza to, że obliczone pozycje i dokładności są spójne.